Stel deze vraag aan een gemiddelde wedstrijdschaatser in het land en je zult ongetwijfeld de volgende antwoorden krijgen. Den Haag (al drie keer bijna ingestort en bij een beetje slecht weer niet eens in staat het ijs in de baan te houden) en Utrecht (ooit op zo’n hobbelbaan een wedstrijd gereden?). Hoe het tegenwoordig in Deventer gesteld is weet ik niet, maar ondanks het nieuwe dak hoor ik nog geen positieve geluiden uit het oosten komen.

Wellicht doe je dit seizoen mee aan de Utrecht City Bokaal. Hopelijk heb je dan niet de tweede buitenbocht op de 500 meter. Afgelopen zondag trof ik dat lot wel, en ik schrok me rot toen ik de bocht in ging. Het was dat ik goed achterop zat, maar ik hobbelde bijna de blokjes in en kon mijn schaatsen nog net de goede richting uitsturen, hobbelend en wel. Niet echt bevorderlijk voor de snelheid kan ik je vertellen. En dan heb ik het nog niet eens over de trainingen. De ijsmeesters dweilen tegenwoordig zo snel, dat onze trainingen bijna 5 minuten te vroeg beginnen. Een voordeel zul je denken. Niets is minder waar. Het snelle dweilen heeft een sterk wasbordeffect (nog meer kuilen en hobbels in de baan) en na 5 minuten krijgt de invloed van buiten de overhand al weer, en slaat de baan wit uit. Vergeet het rijden op techniek dus maar.

Nee, voor ons gemiddelde wedstrijdschaatsers in Nederland, en voor schaatsers uit Utrecht en Den Haag in het bijzonder, is Thialf een topbaan! Goed ijs, prima omstandigheden. We rijden er standaard een seconde per ronde sneller dan op ons eigen baggerijs. Geen wonder dat de wedstrijden die Schaatscircuit in Heerenveen organiseert binnen tien minuten vol zijn. Vol met rijders uit het hele land die op goed ijs een wedstrijd willen rijden. In Thialf dus. Velen dromen ervan op Thialfijs te kunnen trainen. Baggerijs is niet bevorderlijk voor een goede schaatstechniek, en bij wedstrijden is de tijd om aan het harde ijs te wennen veel te kort. En ach, in Utrecht of Den Haag is het ook koud tijdens de training, dus wat dat betreft is Thialf ook een stuk beter, want stabieler en niet zo vochtig als het regent.

Veel succes komend weekend op de 1000 meter in ons slechte Thialfstadion.

Met sportieve groet,

Sportvrouw en Masterschaatser D40

Beetje commentaar leveren hier en daar (vooral als Herbert weer eens niet oplet en mist dat een rijder een misslag maakt, of bij de uitroep ha, ha, wat-gaat-ie-hard terwijl ie de 7e tussentijd neerzet). Luisteren naar de analyticus van de dag (wie zou het zijn deze keer, Rintje? Erben? En Dione natuurlijk). Snackies erbij. Interviewtjes met de schaatsers (want die versta je in het stadion bijna niet). En ik hoef niet op te staan als de Wave langs komt. Niemand die Boe zal roepen. Biertje koud klaar gezet (dat mag thuis namelijk wel). Geen zeurende VIP’s die tijdens de 500 meter alleen maar over werk zitten te praten en niet eens zien dat een Nederlander spectaculair snel opent. Ik mag zelfs in de keuken komen, zonder speciale toegangskaart. En ik hoef geen klompen aan.

Maar gaat u vooral naar Heerenveen, want naar lege tribunes kijken is zo saai! Profiteert u dus gerust van al die mooie acties. Beetje de wave doen op de tribune. Mooi oranje of groene sponsorjasjes aan voor de nodige kleur. Originele spandoeken ophangen (ben ik dol op). En lekker meehossen met de Blaastoeters of hoe ze ook heten mogen. Zolang u Dione maar niet stoort. Mag u zelfs naar het KPN Clubhuis waar het elk jaar leuker wordt voor het publiek en waar u vast heel veel leuke prijzen kunt winnen of Sven in het echt kunt zien.

Blijf ik lekker thuis om naar u te kijken.

Het omgekeerde bestaat ook. Voor mij was de sport juist mijn reddingsboei in een wereld waarin ik werd gepest en getreiterd en me geen raad meer wist. De sport gaf me houvast. Trainingen waren perfecte manieren om even te ontvluchten aan die verbale intimidaties waar ik nooit een antwoord op had, waarbij ik me machteloos voelde. De sport zorgde ervoor dat ik nog enig gevoel van eigenwaarde behield, en mijn prestaties gaven me nog enigszins het geloof dat ik toch nog wel iets kon. Al snakte ik daarbij wel hardnekkig naar erkenning, die ik niet vaak kreeg. Immers, een tweede plaats was geen eerste, en op de lange afstanden kon ik beter inpakken (ik heb het nu over wedstrijdschaatsen).

Over het effect van dit soort pesterijen op jonge leeftijd kan ik ook meepraten als geen ander. Als Gabriëlle Wammes zegt dat ze nog vaak denkt dat ze niks kan en heel onzeker is, herken ik dat sterk. Ook dat af en toe ontploffen doet me aan mezelf denken. En net als Renske Endel voel ook ik me vaak niet comfortabel bij de omgang met andere mensen, omdat ik in mijn tienerjaren altijd alleen was en niet heb geleerd hoe het werkt op het sociale vlak. Dat kom ik zelfs nu, twintig jaar later, nog tegen. Zowel privé (hoeveel of beter hoe weinig vrienden heb ik nu echt?) als beroepsmatig (we zoeken toch een andere persoon voor deze functie, en dus ben ik werkloos). En dat doet pijn.

Zelfs tien jaar therapie heeft me niet het benodigde zelfvertrouwen kunnen geven en me kunnen leren op sociaal vlak handig te opereren. Op mijn 41e loop ik nog steeds regelmatig vast op die punten, die terug te leiden zijn naar mijn jeugd waarin ik me nergens veilig heb kunnen voelen. Thuis niet, op school niet, op straat niet. Wat dat betreft zou ik graag wat meer op Suzanne Harmes willen lijken, wat een sterke meid om alles langs zich af te kunnen laten glijden. Helaas zit mijn persoontje anders in elkaar en trek ik me alles vrij snel persoonlijk aan, met alle nadelige gevolgen van dien.

Nog altijd is sporten mijn uitlaatklep. In de sport heb ik vrienden gemaakt. Ik kan alle dagelijkse frustraties van me af trainen, en mijn hoofd helemaal leeg maken. Mijn haptotherapeute heeft wel eens gezegd dat de schaatshouding voor mij heel goed is, omdat je zo wel in contact moet komen met je gevoel. Onderdrukken gaat in die houding niet. Maar ook na 25 jaar worstel ik nog steeds, en heb ik de sport nog altijd nodig als reddingsboei. Wel één met heel veel plezier.

Maar wanneer zal sport ook voor mij gewoon sport zijn? Wanneer zal ik zelf de hoofdrol op durven eisen in mijn leven, en durven zijn wie ik echt ben? Een moeilijk proces waarbij de sport een prima hulpmiddel vormt. Misschien nog wel twintig jaar.

Dat gold vandaag ook voor mij. Eerst even op Buienradar kijken om mijn skeelertraining te kunnen plannen. Wat een luxe dat ik die kan plannen, maar dat is dan weer niet uit luxe (werkloos). Toch werd ik nog overvallen door een ongepland buitje. Gelukkig nog een uurtje kunnen trainen voor de tweede verwachte bui over kwam zeilen.

Met zo’n zomer heb je ook overdekte skeelerbanen nodig, en als we toch bezig zijn, overdekte fietsparcoursen. Gewoon door kunnen trainen op droog wegdek… net zoals we inmiddels gewoon door kunnen schaatsen als buiten de herfststorm woedt.

Wat gebeurt er eigenlijk in de zomer met al die overkapte ijsstadions? We hebben in feite al een stuk of 16 overdekte skeelerbanen bij de hand. Gelijk een exploitatieprobleempje minder wellicht. Nu dat fietsparcours nog, want dat wordt wat krap op een 400-meter baan.

Ik vind het een geweldige ontwikkeling. Stel je voor, België heeft nog net een schaatsbond, maar beschikt niet over een 400-meter baan. Inline-skaten kan zo’n beetje overal waar goed asfalt ligt. Ook niet iets waar België in uitblinkt leert mijn jarenlange fietservaring aldaar, maar ach, daar word je sterk van. Kost je als skater hooguit wat extra centen voor nieuwe wielen. Juist daarom is het zo mooi als sporters het toch voor elkaar krijgen tot de wereldtop te gaan behoren. Hoezo dure faciliteiten en trainingskampen? Gewoon roeien met de riemen die je hebt en er vooral keihard in geloven werkt kennelijk ook.

Natuurlijk gun ik de Belgen ook een goede ijsbaan om zo dichtbij huis te kunnen trainen en zich daardoor wellicht beter en sneller te kunnen ontwikkelen als schaatser. Wellicht biedt de nieuwe Schaatsacademie in Inzell voor hen mogelijkheden. Als Jeremy en Marnix het tenminste goed vinden dat ze in de zomer vooral op inline-skates staan en de wereld rondreizen.

Voorlopig moeten Bart en Néle het nog even doen met de niet als supergoed bekend staande ijsbanen in Eindhoven of Grefrath. Maar ach, dat zal hen vast niet deren. Gewoon wat vaker de ijzers slijpen. Let komend schaatsseizoen dus goed op onze zuiderburen, via de B-groep stomen zij vast snel door naar de A-groep, en dan kan het grote publiek van hen genieten op tv. Let op schaatsers, de Belgen komen eraan!

Behalve half blind (ik zie grotendeels alleen met mijn rechteroog vanwege een extreem lui linker) ben ik nu dus dubbel gehandicapt, want links ook nog eens doof. Niet handig heb ik al gemerkt toen ik door de stad fietste. Immers, zeker links ben ik aangewezen op mijn gehoor, en dat laat het nu net afweten.

Helaas laat verlossing nog even op zich wachten. Pas maandagmiddag kan ik bij de huisarts terecht om mijn oor uit te laten spuiten. Als het met olijfolie niet lukt de prop oorsmeer die mijn oor vermoedelijk verstopt heeft op te lossen, ben ik de komende vier dagen (!) dus half doof. En dat terwijl ik daar nu al schoon genoeg van heb. Probeer maar eens te telefoneren als je gewend bent de hoorn aan je linkeroor te houden…. Om nog maar niet te denken aan een brainstormsessie die morgenmiddag op de agenda staat. Moet iedereen maar aan mijn rechterkant praten, dan hoor ik het hopelijk toch allemaal.

Ik ga in elk geval een rustig weekend tegemoet zo.

En wellicht is dat ook wel zo. Gek van schaatsen zijn we inderdaad, en dus proberen we ons in de zomer zo goed mogelijk voor te bereiden op de winter. En dat gaat nu eenmaal het best op schaatsen, dus als zich dan de mogelijkheid voordoet in een prachtige omgeving (want daar staat Inzell garant voor) op ijs te gaan staan, dan doen we dat. Het kan nog gekker, want er zijn ook mensen die een wedstrijd rijden in de zomer. Dat gaat zelfs mij te ver, al zal het best grappig zijn om met dertig graden boven nul een schaatshal in te lopen, je wedstrijdpak aan te wurmen (lieve help, krijg je dat dan nog aan eigenlijk) en aan de start te gaan staan van een 500 en 1500 meter.

Nee, doe mij dan Inzell maar. Vooral voor die omgeving. Lekker op de racefiets in het zonnetje naar de nieuwe ijshal peddelen, uurtje schaatsen op het goede ijs aldaar, en dan weer die berglucht in. Het appartement is geboekt, onze trainingsschema’s zijn bij Schaatstrainingadvies in goede handen, en de schaatsen zijn bijna weer uit het vet. Nu nog hopen dat de nieuwe Groothuisschoenen van vriendlief op tijd klaar zijn. Schaatsen in Inzell, de ultieme vakantiebelevenis!

In mijn werkzame leven heb ik al heel wat keren afscheid genomen, en soms was dat prima, soms niet. Prima is het als je weet dat de klus geklaard is, en er een nieuwe op je staat te wachten. Als gedetacheerd medewerker is het bovendien inherent aan je werk.

Vervelend is het als het afscheid niet je eigen keus is. Als je nog graag had willen blijven en als er niets op je ligt te wachten. Wel afscheid, maar als einde, niet als begin.

Het afscheid van vandaag had als dat laatste kunnen zijn, maar is dat uiteindelijk niet. Ja, ik dacht dat ik er was en de goede plek had gevonden om voorgoed te blijven. Het mocht niet zo zijn. Pas achteraf zal ik weten of dat inderdaad klopt. In elk geval heb ik ervoor gekozen van dit afscheid een nieuw begin te maken: dit wordt mijn start als freelancer.

Vanaf morgen sta ik op eigen benen onder de naam iSportxt. Morgen ga ik me inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Morgen gaat het beginnen!
Mijn website www.isportxt.nl staat klaar, ik zit vol met nieuwe plannen die ik na mijn vakantie concreet ga maken.

Dag KNSB, welkom iSportxt.

De gastvrouw vertrok rond 7 uur naar haar werk maar vergat haar wekker uit te zetten. De gasten werden dus bijna 3 uur lang flink op de zenuwen gewerkt door het constante piepen van de wekker in de afgesloten slaapkamer. Mentale training zeg maar. Om een uur of 10 was ie uitgepiept, zo ineens. Toen was ook het ontbijt (van zelf gedane boodschappen) achter de rug en de koffie op.

Omdat er pas ‘s middags een ijstraining gepland stond, was het zaak de ochtend door te komen. Beetje computeren op de meegebrachte laptop (bijvoorbeeld Boer zoekt vrouw kijken), beetje lezen, en gelukkig voor de immer actieve Herman ook een portie sneeuwruimen, want er vielen wat ‘flurries’ uit de lucht.

Lunchen rond half een, rond half twee lopend naar The Olympic Oval. Daar kunnen we onze tasjes afhalen met t-shirt, schaatshanddoek en diverse prullaria ter promotie van Calgary. Dan warming-up doen, bijkletsen met pas gearriveerde bekenden en het ijs op. Uurtje trainen. Uitfietsen, en weer op huis aan via de Safeway voor het avondmaal.

Eenmaal thuis tijd voor een kop koffie, beurtelings douchen (al hebben we 2 badkamers tot onze beschikking) eten koken en gezellig tafelen. Wijntje erbij voor de liefhebber. En dan nog even lezen of internetten, en rond 22.30/23.00 naar bed.

Morgen weer zo’n dag. En dan begint het echt.

Na het ontbijt besloten vandaag eens ‘downtown’ te gaan kijken. Bij de C-train was het opvallend rustig, en het duurde even voor er een trein kwam. Eenmaal downtown zagen we bijna geen mens lopen. En de kou kon deze keer niet de oorzaak daarvan zijn, want in tegenstelling tot de min 25 graden van de afgelopen dagen, was het juist vandaag rond het vriespunt. Dus toch maar eens gevraagd hoe het nou zit met die Familyday. Blijkt dus een lang weekend te zijn voor de Canadezen, een dag om iets met je Family te doen, dus veel winkels zijn vandaag gesloten.

Winkelen is dus geen optie meer, maar er blijft nog genoeg over om te zien. Olympic Plaza, waar nu een Winterfest is en waar kinderen kunnen schaatsen, sneeuwpoppen kunnen maken, ijskastelen kunnen bouwen en de Canadese bank TD gratis hot chocolate uitdeelt. Door de nagenoeg verlaten winkelstraat wandelen we naar Bow River. Onderweg nog even een kijkje genomen in Eau Claire Market, een soort vlooienmarkt waar we vier jaar geleden trouwens nog een paar prima sportschoenen hebben gekocht. Ook bij Bow River is een schaatsbaan. De rivier zelf stroomt nog koud en kabbelend door.

Lunch bij The Old Spaghetti Factory, you bet. Gelukkig normale lunchporties, geen Amerikaanse toestanden. Lekkere Spinach Salad met spaghetti in mushroom-tomatosauce.  Erna nog even een kijkje genomen in een winkelcentrum en de mooie overdekte wandelpassages, maar toen hadden we genoeg van het gestruin, dus terug naar huis. Lui op de bank, tukkie gedaan. Nog schaatsen? Mwah, vandaag even niet, vandaag is Familyday!