Mart, Wilfried en Thomas

Tsja, Thomas Dekker, die gaat niet zo lekker. Nu ook de teruggevonden B-staal positief blijkt, heeft ie maar bekend dat ie inderdaad één keertje (één keertje maar!) EPO heeft ingespoten.
Mart Smeets en Wilfried de Jong willen hem graag laten vertellen hoe hij nou tot die daad is gekomen.

Mart neemt het interview af met een flinke opgestoken vinger. EPO nemen is Stom, Thomas is Stom geweest. ‘Ja, dat is zo’ knikt Dekker berustend, hij heeft het boetekleed al aan. Maar waarom nou? De vraag leidt hoogstens tot wat vaag gewouwel, een helder antwoord komt er niet. En dat zou ik als wielerliefhebber nou juist wel eens willen snappen. De Belgische mountainbiker Filip Meirhaeghe heeft hier tenminste nog een boek over geschreven, en dat maakt dat je een beetje in de huid van zo’n sporter kunt kruipen en snapt waarom ie uiteindelijk een Duitse apotheek binnenstapt om EPO te gaan halen.

Wilfried gooit het over een andere boeg. Wellicht ook geholpen doordat een goede vriend van Dekker bij het interview zit. De vriend verwoord de algemene opinie (teleurgesteld in de fietser Dekker) en heeft nuchtere tips voor Dekker om weer op aarde te komen, die echter nog niet echt enthousiast worden ontvangen. Okee, daar ben je ook een eigenwijze topsporter voor. Dekker komt wel wat meer los deze keer. En Wilfried stelt de vraag die mij ook steeds op mijn lippen brandde: helpt dat nou, die EPO? Volgens Dekker ging ie er niet harder van fietsen, maar hij had ook maar 1x ingespoten. Een kuurtje, probeert Wilfried nog los te krijgen. Dekker antwoord ontwijkend, maar ontkent het niet. De waarom-vraag stelt Wilfried maar niet.

Ik hoop dat goede vriend nog even flink inpraat op Dekker, want als fietser was ie toch een genot om naar te kijken. Dat moet ie ook zonder EPO kunnen. En die strikte begeleider moet er komen, dat is zeker. Ben benieuwd welke onthullingen we nog van Dekker te horen gaan krijgen de komende twee jaar.

Thomas Dekker blijft vaag. Het zwaaiende vingertje van Mart lokt hem niet uit zijn tent. De vriendensetting bij Wilfried laat iets meer zien. Maar Dekker blijft net zo ongrijpbaar als dat ene kuurtje EPO uit 2007. Jammer, zo laat je ook de ware fans in de steek!

Schaatsen is begonnen!

Zo, de eerste ijstrainingen zitten er weer op, en ‘t voelt lekker aan. Voor niet-schaatsers, dat betekent dat de beweging er al weer lekker in zit. Er bestaat heel wat schaatsjargon, daarover een andere keer.

Nu de trainingen weer zijn gestart, en de wedstrijdprogramma’s voor de baan in Utrecht en voor het Masterscircuit bekend zijn, zijn we (nou ja, ik vooral) druk met het regelen van van alles en nog wat. We moeten voor 22 november tijden hebben staan op respectievelijk 500/1000/1500 en 500/1500/3000 meter om ons zo te kunnen plaatsen voor de regionale selectiewedstrijd voor het NK Masters. Dus dat is deel 1 van ons seizoen.

Nog lastig genoeg om goede tijden bij elkaar te rijden in zo’n korte periode. Zeker voor een 3 km is het vechten om een wedstrijdplek, maar onze trainer is gelukkig bereid de heren Masters hierin voorrang te geven. En voor de andere afstanden is het altijd handig nog een keer in Heerenveen te kunnen rijden. Heb je tenminste goed ijs, want dat valt in Utrecht vaak tegen. Scheelt toch weer in de punten. En ook dat is geregeld, al is 15 oktober al heel snel.

Pfoe, blij dat ik geen topschaatser ben, die moeten eind oktober bij het NK Afstanden al hard rijden!

Wat kost een schaatsseizoen?

In navolging van de vraag ‘Wat kost een allochtoon’ kan ik me afvragen wat een schaatsseizoen eigenlijk kost. In elk geval 620 euro voor de trainingen (3x per week) en voor m’n wedstrijdlicentie. Maar of ik de rest ook wil weten?

De contributie van de schaatsclub is met 85 euro ook best veel. Zeker als je bedenkt dat ik daar ’s zomers slechts 1 bostraining per week voor terug krijg, en dat ik in de winter nog 2x 18 euro voor de trainer moet bijbetalen. Voor zoveel contributie zou ik toch iets meer faciliteiten terug willen zien, zeker als je bedenkt dat ik grotendeels mijn eigen trainer ben en eigenlijk maar wat aanrotzooi door hier en daar wat mee te pikken en zo mijn eigen trainingsschema samenstel. Moet samenstellen, kan ik wellicht beter zeggen. Maar ja, goede clubtrainers zijn nu eenmaal schaars.

Ik denk dat ik de verdere kosten liever niet wil weten. Dan heb ik het over reiskosten naar diverse ijsbanen en wedstrijdgeld om mee te kunnen doen in het Mastercircuit. Om nog maar niet te praten over internationale masterswedstrijden…. Al hou ik dat meestal redelijk low-budget. Niet eens alleen uit financiële overwegingen, ik vind het nu eenmaal prettiger om zelf te koken in een appartement, dan in een hotel te zitten.

En ja, het allerbelangrijkste is en blijft toch het plezier dat je eraan beleeft! Ik kan het ook elk weekend op een zuipen gaan zetten in de kroeg, maar of ik daar nou gelukkig van word? Bij deze dus aan de overheid die nu mijn inkomen betaalt: zie hier waar uw geld gebleven is, en hou de resultaten van deze sportvrouw komende winter in de gaten!

Klantenbinding

Leuk dat werving- en selectiebureaus aan klantenbinding doen door je op je verjaardag een felicitatie te sturen, maar ik merk dat ik dit eigenlijk helemaal niet leuk vind. Wat moet ik ermee? “Weer een jaar ervaring erbij” schrijft een bureau. Hoezo, ik ben ontslagen! Bied me liever een baan aan, dat zou tenminste echt een goed cadeau zijn.

Felicitaties ontvang ik liever van mensen die me persoonlijk kennen, en niet alleen via mijn toegestuurde CV.

Zoeken bedrijven ook wel eens actief?

Vroeg me het volgende af: bedrijven zoeken mensen en kijken dus in hun netwerk (bijvoorbeeld op LinkedIn) en op vacaturesites waar werkzoekenden hun CV hebben geplaatst. Maar waarom benaderen ze dan niet iemand die hen geschikt lijkt? Ik heb mijn CV al een half jaar op internet staan, maar de enige reacties komen van werving- en selectiebureaus (en de laatste maanden ook niet meer).

Ik hoor bij een afwijzing regelmatig dat ze mij meer geschikt vinden voor een hogere of andere functie. Maar als daar dan een vacature voor ontstaat, hoor ik niets en moet ik evengoed zelf weer solliciteren.

Het lijkt me zo leuk als een bedrijf mij eens benadert omdat ze mijn CV en persoon bij hen vinden passen. Wishful thinking?

Wandelen als training?

Gisterochtend in Limburg: grijze wolken en tegen tienen wat motregen. En fris buiten. Conclusie van mijn groepsgenotes: geen fietsweer. Alternatief: wandelen. Tsja… groepsdruk gaat boven individueel belang, dus vooruit dan maar.

De paden op, de lanen in….’t is niks voor mij. Gaat te langzaam (hoewel ik het tempo bijna niet bij kon houden, ben niet gemaakt voor wandelen, snel wandelen kan ik gewoon niet). En ik vind het gewoon niet leuk. Moet toch opletten waar ik m’n voeten neerzet om niet te struikelen, omhoog (puf), omlaag (puf), rotbeweging.

En nu: pijnlijke aanhechting ergens boven m’n rechterknie, pijnlijke heupen. Tsjee, ik word ook 39 volgende week…..

Laat mij maar fietsen tijdens een fietsweekend, gaat me beter af en is véééél leuker!

Topsportweekend

Wow, wat een topsportweekend hebben we achter de rug. De voetbalvrouwen een ronde verder, een wereldtitel bij het judo en het roeien, een Europese titel voor de hockeydames en een prachtig fietsevenement in Drenthe. Wat wil je nog meer?

Niks mooiers dan na zelf de Ronde van Midden Nederland te hebben gefietst (120 km afgelegd met 31 km/uur gemiddeld) met de benen omhoog op de bank voor de tv mooie sport kijken!

Watertrappelen

Het is toch wat, voor de ene baan word ik afgewezen omdat de andere honderd kandidaten ‘beter aansluiten op het profiel’, voor de andere baan word ik afgewezen omdat ik te goed ben!

Tsja, wel complimenteus natuurlijk om te horen dat je meer geschikt wordt bevonden voor een hogere functie, maar ondertussen ben ik al wel mooi een half jaar aan het solliciteren. Dat schiet niet op dus!

Nog maar even blijven watertrappelen totdat de juiste baan zich aandient… (zucht)!

Na hockeydames nu ook voetbaldames?

Gisteravond voor het eerst bij Studio Sport vrouwenvoetbal gezien. Ik moet zeggen, ik was onder de indruk. Sowieso leuk dat Studio Sport eindelijk aandacht heeft voor het nationale vrouwenteam, maar ook heel leuk om te zien dat de voetbalsters de naam topsporters verdienen.

Ik zag twee atletische elftallen op het veld staan, en het spel zag er ook goed uit. Ik ben geen voetbalkenner, al kijk ik al bijna mijn hele leven naar voetbal op tv, maar je kunt zien dat deze dames het spel zowel technisch als tactisch beheersen. En dat is mooi om te zien. Zeker als je bedenkt dat veel van deze speelsters naast hun voetbalcarrière noodgedwongen nog moeten werken om een boterham te verdienen. Zal me niks verbazen als ze hun vakantiedagen hebben opgenomen om dit EK te kunnen spelen…

Ik vroeg me af waarom de media wel aandacht heeft voor onze hockeydames, en tot nu toe niet voor de voetbalsters. Zal wel met prestaties te maken hebben. De hockeysters zijn tig keer kampioen, terwijl de voetbalsters nu voor het eerst meedoen aan een EK. Nou, wie weet, brengen ze hier nu eens verandering in door straks te winnen van de Denen en een ronde verder te komen. Op die manier krijgen ze vanzelf de aandacht die ze verdienen. En kan de Rabobank een voetbalster als boegbeeld kiezen.

Eneco Tour

Zit te kijken naar de afsluitende tijdrit in de Enecotour in Amersfoort. De top 10 is nu aan het rijden, met nu Tjallingi naar de finish in de snelste tijd tot nu toe. Oef, met 48 km/uur door Amersfoort scheuren, da’s mij nog nooit gelukt .
Kan Joost Posthuma nog voor de 1e plek gaan? Gaat Rabobank toch nog een etappe winnen (na al die saaie sprints waarin Farrar de snelste was)? Nog een half uurtje, dan weten we ‘t!