Dat werkgevers in deze tijd in een luxe positie verkeren voor het vervullen van vacatures is mij het afgelopen half jaar wel duidelijk geworden. Maar dat dat ook betekent dat zij sollicitanten met de botte bijl benaderen, heb ik helaas gisteren mogen ervaren. Lees en huiver!
Mijn mobiel gaat, terwijl ik middenin een loopbaantest zit. In een pauze check ik even wie er gebeld heeft. Ah, een berichtje van Sportservice Midden Nederland waar ik heb gesolliciteerd. Of ik donderdag op gesprek kan komen (het is dinsdag, dus 2 dagen van te voren). O jee, dan kan ik niet. Snel even terug bellen om een nieuwe afspraak te maken. Mevrouw 1 neemt op en kan mevrouw 2 niet bereiken. Ik vertel haar dat ik donderdagochtend niet kan komen en dat ik graag een nieuwe afspraak wil maken. “U beseft toch wel dat dat consequenties heeft?” , hoor ik haar ineens snerpend zeggen. Ik laat de telefoon bijna uit mijn handen vallen. Pardon, hoe bedoelt u precies? “Nou, als u niet kunt heeft u gewoon pech gehad” is het antwoord. Ik weet even niet hoe ik moet reageren en vestig mijn hoop op de redelijkheid van mevrouw 2 die ik in mijn lunchpauze kan terugbellen.
Mevrouw 2 aan de lijn. Ik kan langskomen op donderdag om 9 uur of om 11 uur. Ik leg haar uit dat ik die ochtend al iets anders heb gepland wat ik zo snel ook niet meer kan afzeggen, en geef aan dat ik op z’n vroegst om 15.00 uur bij haar op kantoor kan zijn. Op vrijdag kan ik ook nog de hele dag. “Dat gaat niet, de vrijdag is inmiddels al volgeboekt, en donderdagmiddag moet ik om half drie mijn kind ophalen van de crèche”, luidt het antwoord. En ze vervolgt met dezelfde opmerking als mevrouw 1: als ik niet kan komen op het voorgestelde tijdstip heb ik pech gehad,want ze hebben meer dan genoeg kandidaten voor deze functie. Ik sta perplex, en vraag of maandag nog een optie kan zijn. Het antwoord is luid en duidelijk: “Dan is het herfstvakantie”!
