Eigenlijk zou je als werkloze de boel wel eens willen omdraaien. Na een half jaar solliciteren en solliciteren, en wachten en wachten om dan toch een suffe nietszeggende afwijzing te ontvangen, is het gewoon genoeg. Vandaar dat omdraaien: degene die een baan voor mij heeft mag zich bij mij melden! Lijkt me een stuk eenvoudiger…. Ga ik ondertussen andere dingen doen.
Ik heb me inmiddels aangemeld als schaatsinstructeur bij Duo Sport. Een paar ochtenden schaatsles geven is leuk en op die manier zijn weer een paar dagen gevuld. Verder ben ik gisteren ‘benoemd’ als wedstrijdsecretaris van het Schaatscircuit. Dat houdt in dat ik alle opgaves en wijzigingen ga verwerken voor de wedstrijden op de website en mails van leden af ga handelen. Ook ga ik uitzoeken wat de kosten zijn voor reis en verblijf naar Salt Lake City en Milwaukee, waar eind januari en begin februari internationale Masterstoernooien gepland staan. Met een uitkering zal zo’n reis er voor mijzelf niet inzitten helaas. Heb ik volop tijd, heb ik geen geld!
Over geld gesproken, dat is het nadeel van een uitkering. Je levert toch flink wat in, en hoewel ik niet wil klagen en geluk heb met lage woonlasten, is het geen vetpot. En dat knelt een beetje. Want als werkloze heb ik tijd in overvloed, dus wat is er dan mooier dan die tijd nuttig te besteden door een cursus of opleiding te gaan doen, of een congres te bezoeken. Goede netwerkgelegenheden en goed om nieuwe kennis op te doen en dus je kansen op een baan te vergroten. Maar ja, voor een werkloze zijn dit soort dingen niet te betalen! Je koopt dus helemaal niets voor de tijd die je hebt zonder baan, helaas.
Laat maar zitten dat sollicteren (figuurlijk dan), het is tijd voor andere dingen. Meld je gerust als je een baan voor me hebt 
.
