Het is weer tijd voor ons jaarlijkse fietsweekend met de meiden van de schaatsclub. Tenminste, zo is het ooit begonnen. Inmiddels bestaat de meidengroep uit een mix van meiden die ’s zomers met ons meefietsen (partners van clubgenoten), meiden van andere clubs en onze eigen meiden. Maakt niet uit, het gaat erom dat we een weekend fietsen zonder mannen erbij die alleen maar bezig zijn elkaar er proberen af te rijden en constant doen wie het eerste boven is.
Persoonlijk hou ik wel van een gemixte groep. Mannen hebben een relativerende invloed geloof ik. Maar goed, heb gisteravond op de radio iets gehoord over het verband tussen wijs- en ringvinger, en heb begrepen dat ik meer mannelijke invloeden heb wat dat aangaat. Dat verklaart wellicht mijn strijdlustigheid.
Maar niet geklaagd over onze meiden hoor, ze staan hun mannetje! Houden van kilometerslange tochten (arme sprinters onder ons, inclusief mijzelf) en zoeken het liefst elk klimmetje dat in Zuid-Limburg te vinden is op. Was vorig jaar erg blij dat we ‘de dode man’ niet konden vinden…. lekker laten liggen wat mij betreft.
Dus Zuid-Limburg, bereid je maar voor. Dit jaar zijn we met zes (vorig jaar nog tien!) meiden. Als je dus luid gegiebel hoort in combinatie met fietsgeluiden of geparkeerde racefietsen, dan zijn wij dat. Gewoon voor de lol van het samen fietsen (en de rijstevlaai).
