Morgen finisht de Tour de France op de Mont Ventoux. Ben benieuwd of er nog iets gaat veranderen in het klassement, al geloof ik zeker dat Contador zijn eerste plek niet meer af zal staan. Maar het mooie van sport is dat je nooit weet wat er gebeurt, en de Schleck’s zullen zeker wat gaan proberen. En wie weet, krijgen we wel een hele verrassende winnaar, zou leuk zijn.
Heb de Mont Ventoux zelf eenmaal gefietst vanuit Bedoin, waar ze morgen ook beginnen aan de klim. Dat was in 2002, nadat we al bijna 3 weken hadden gefietst in de Pyreneën, onder andere een cyclo sportive over de Tourmalet en met finish op de Hautacam (150 km of zoiets) en natuurlijk de andere bekende cols zoals de Aubisque. Genoeg klimkilometers in de benen en dus goed voorbereid voor de Mont Ventoux.
Die zat ook dat jaar in de Tour de France, na lange tijd, en dus was er op tv al veel aandacht voor geweest. Onder andere in Studio Sport waar ze beelden lieten zien van toeristen die deze beroemde berg op hun recreantenfietsjes probeerden te bedwingen. Zag er heavy uit, en met die beelden op mijn netvlies begon ik na de vlakke aanloop aan het steile gedeelte door het beroemde bos. Elke kilometer stond er een bordje dat aangaf wat het stijgingspercentage was van de komende kilometer. Bemoedigend! Ik had bovendien de strijd om het fototoestel verloren en fietste dus met een rugzakje met daarin een analoge spiegelreflex camera omdat we ons compacte toestelletje thuis hadden laten liggen. Extra gewicht, en nog op mijn aluminium racefiets met zware wielen erin en met een triple (ter vergelijking: ik rij nu op een carbon frame met redelijk lichte wielen en een compact, totaalgewicht zo rond de 8 kg).
Dus daar fiets je dan. De pannenkoek erop (grootste tandwiel achter, kleinste voor, in dit geval 30 voor, 23 achter), met moeite de pedalen rondkrijgend. De komende kilometer een gemiddeld stijgingspercentage van 9,8%. Oef. Voordeel is dat alles daaronder vervolgens meevalt, al kom je daar ook een bordje tegen met meer dan 11% erop. Okee, ff doorbijten!
Wat voor een fietsende vrouw altijd erg leuk is, is het inhalen van een man. En vooral de reactie. Ik haal in het bos van de Mont Ventoux dus ook een man in. Groet altijd vriendelijk met een glimlach (nooit laten merken hoe zwaar je ‘t hebt). En dan die blik hè. Ingehaald worden door een meisje, zo vernederend! Echt, ik fiets direct een kilometer per uur harder, een echte energieboost is dat.
Omdat ik die beelden van Studio Sport in mijn hoofd had, vond ik het steeds meer meevallen. Ha, deze kilometer nog maar 8% stijging, makkie! En er zat nog een vlak stukkie in ook. Bij het monument van Simpson kwam mijn vriend me tegemoet (hij was al boven geweest, had er 1 uur en 35 minuten over gedaan). Hij nam de rugzak met fototoestel van me over zodat ik de laatste en zwaarste kilometer iets minder mee hoefde te slepen. Sodeju, wat was die laatste kilometer steil. Maar goed dat je daar de top al ziet. Van pedaleren is daar geen sprake meer hoor, kraken en kreunen en duwen om die trappers nog maar rond te krijgen, dat is het. Maar ik kwam er, 2 uur over gedaan, niet slecht geloof ik.
Toch ’s kijken of ik het nu binnen 2 uur kan…
Geplaatst door sportvrouw 