Het kan raar lopen. Het ene moment nog getreurd vanwege het niet doorgaan van een leuke baan, het andere moment blij met de uitnodiging voor een gesprek voor een andere leuke baan. Wel jammer dat het NOC*NSF niet wil uitleggen wat ik bij een volgende sollicitatie beter kan doen. Elke keer als ik bel is de betreffende persoon in bespreking, en terug bellen ho maar. Nou ja, dat zegt eigenlijk al genoeg!
Gisteravond naar een radio-interview geluisterd tussen Sophie Hilbrand en Dione de Graaf. De Graaf vertelde hoe ze in de sportjournalistiek (en bij Studio Sport) is beland. Als ik dat dan hoor, word ik toch een beetje jaloers. Ik had dat ook kunnen zijn! Dione heeft mijn droombaan (op presenteren na dan, ik ben niet zo tv-geniek vind ik zelf). Lekker aanwezig zijn bij de mooiste sportevenementen en daar nog voor betaald krijgen bovendien.
Was ik toch maar naar de school voor Journalistiek gegaan….. Als ik toen (in 1988 toelatingsexamen gedaan) toch niet was uitgeloot, dan had mijn carrière er heel anders uitgezien. Maar ja, ik heb het me uit mijn hoofd laten praten en wel zodanig, dat ik zelfs later toen ik op de universiteit nog had kunnen kiezen voor de richting Journalistiek, dit ook toen niet heb gedaan. Stom, stom, stom!
Ja, driedubbel stom, want na tig keer proberen heb ik gemerkt dat ik dat wereldje van mijn lang zal z’n leven niet meer binnen kom. Ten eerste heb ik geen werkervaring in de journalistiek. Ten tweede zijn er naast mij nog zo’n 200 andere gegadigden voor dergelijke vacatures (en die hebben vaak wel ervaring bij radio of tv). En ik heb helaas geen familie in die wereld rondlopen, dus die kruiwagen kan ik ook wel vergeten. Bekend ben ik al evenmin en ik nader toch de 40.
Rest mij niets anders dan een beetje topsporter spelen in het Masterscircuit en zoveel mogelijk Studio Sport kijken met lichte pijn in mijn hart. Gelukkig heb ik een brede interesse en kan ik dus een hele andere kant ontwikkelen in een ander soort baan. Bijvoorbeeld als projectleider Communicatie…
Geplaatst door sportvrouw 