Het traditionele Pinksterfietsweekend in de Ardennen zit er weer op. Na 3 dagen fietsen deden mijn benen zo zeer, dat ik op dag 4 maar met een boek naast het zwembad (en soms erin, zonder boek dan) ben gaan liggen, heerlijk!
Die zere benen had ik trouwens al toen we vrijdag ons eerste rondje maakten. Had donderdagavond namelijk nogal enthousiast meegetraind met de atletiekclub en tien keer 200/200 gelopen. Het ging zo lekker! Wel grappig om te merken dat 400 meter lopen heel anders is dan 400 meter schaatsen. Lopen duurt een stuk langer in elk geval.
Zaterdag hebben we een zware tocht gemaakt: naar de Wanne en die vervolgens van 3 kanten opgefietst, waaronder de Stockeu, die toch behoorlijke stijgingspercentages kent (volgens mij zeker stukken van 15% erin). Omdat we geen zin meer hadden in klim nr 4 vanuit Stavelot (steil!), terug gefietst. Alleen bleek het alternatief vanuit Stavelot richting Coo minstens zo steil te zijn, dus ging het evengoed in de benen zitten. Ik zat er aan het einde van de rit dan ook aardig doorheen, en toen moesten we nog een keer klimmen om weer thuis te komen…
De rustdag heeft me in elk geval zeer goed gedaan, al blijft het lastig om de rest met dat mooie weer op de fiets te zien vertrekken. Maar ik heb geluisterd naar mijn lichaam, en dat zei toch heel duidelijk “Nee”. En daar ben ik dan wel weer trots op, dat me dat is gelukt. Uiteindelijk is het een heerlijk relaxte dag geworden, nu vooral terug te zien aan mijn roodverbrande huid 
.
