Werken in de sport: wie van de drie?

Wat is er nu mooier voor een sportvrouw dan werken in de sport? Volgens mij wordt dat nu bedoeld met “van je hobby je werk maken” en dus heb ik momenteel drie sollicitaties lopen in de sportwereld. O jee, drie leuke vacatures leidt straks wellicht tot een luxe probleem: welke van de drie vind ik het leukst!

1. Sport en bedrijfsleven aan elkaar knopen en daarvoor een marketing- en communicatiebeleid opzetten is voor mij een reuze uitdaging en sluit aan op mijn studie en op mijn belangstelling voor sport.
2. Breedtesportprojecten uitdragen richting sportbonden als projectmedewerker bij het NOC*NSF. Leuk om contact te hebben met vele sporten en om zowel uitvoerend als beleidsmatig met communicatie bezig te zijn om sport uit te dragen in de maatschappij.
3. Vandaag gezien: aankomend producer voor sport bij de NOS. Dat blijft toch tot mijn verbeelding spreken hoor, meewerken aan de sportuitzendingen (tv en radio, maar ook internet) van de NOS. Dus mee op locatie (jawel, ik heb altijd gezegd dat ik naar Vancouver wil!) en de hele boel achter de schermen regelen om de sportuitzendingen mogelijk te maken. Zal wel veel ad-hoc regelwerk zijn, veel onregelmatig werken en veel reizen, jemig, wat leuk! Vraag me hooguit af of het me intellectueel ook voldoende kan blijven boeien.

Ik ben een lastige werkzoekende geloof ik. Wil aan de ene kant strategisch meedenken, en aan de andere kant graag van alles doen en regelen. Te veel van één aspect maakt dat ik me ga vervelen, dus hoe meer afwisseling en bezigheden ik heb, hoe beter ik functioneer. Alleen maar nadenken over beleid vind ik saai, alleen maar uitvoerend bezig zijn daagt me te weinig uit. Maar in welke van bovengenoemde drie functies mijn talenten en mijn persoon nu het best tot zijn recht komen is mij nog een raadsel. Bij elke nieuwe vacature ben ik weer opnieuw enthousiast en vind ik die weer het leukst. Nu dus de NOS, heb altijd al achter de schermen willen kijken bij bijvoorbeeld de Tour de France journaals. Zou ik daar bij passen als bescheiden persoontje die ook zelf nog graag wil blijven trainen?

Wil de enige echte passende sportvacature opstaan?

Dinsdag 30 juni: Nou, de NOS gaat het dus niet worden. Uit de meer dan 200 reacties konden ze ook mensen kiezen die al ervaring hebben bij radio en tv…. Dan maar op vakantie naar de Tour en/of de Spelen…

Vrijdag 3 juli: Sport & Zaken wordt het ook niet, geen top 5 van de ruim 70 reacties gescoord. Was ook een gok. Hm, nog 1 te gaan!

Maandag 6 juli: Jippie! Een telefoontje van het NOC*NSF of ik volgende week ‘al’ op gesprek kan komen. Dan pas?

Bestuursperikelen

Sportverenigingen hebben het moeilijk in deze moderne tijd waarin de mens zuinig is op zijn schaarse vrije tijd. Het vinden van bestuursleden en andere vrijwilligers om de club draaiende te houden is dan ook lastig. Dat geldt ook voor het vinden van trainers. Ook mijn eigen club loopt hier de laatste jaren tegenaan, met alle gevolgen van dien: talentvolle junioren stappen over naar een andere club die een betere trainer en een grotere groep biedt, anderen stoppen helemaal omdat de lol eraf is.

Gisteravond liep het hoog op tijdens de (ouderwetse) ledenvergadering waar de voorzitter afscheid had willen nemen en de club dreigde om te vallen omdat een bestuur van twee mensen nu eenmaal geen volwaardig bestuur is. Ondanks alle oproepen en persoonlijke benaderingen had echter niemand zich kandidaat gesteld. Je zou zeggen, zoek uit waarom niet, maar dat bleef onbekend. Vermoedens te over dat mensen problemen hebben met de overgebleven bestuursleden en daarom bedanken voor de eer. Het voorstel om met zes kandidaten een geheel nieuw bestuur te vormen, kwam dan ook over als een overval en de emoties laaiden op.

Hoe nu verder? Een club zonder volwaardig bestuur (en straks ook nog zonder kunstijsbaan als voor de Vechtse Banen in Utrecht niet snel een nieuw plan komt) kan natuurlijk niet. Een drietal mensen gaat nu de mogelijkheden onderzoeken zodat tijdens een extra ledenvergadering de knoop kan worden doorgehakt. Dat kan nog een pittige zomer worden, met mensen die hun (macht?)positie niet af willen staan en met mensen die niet met die mensen willen samenwerken.

Ik weet het niet, deze schaatsclub is behoorlijk door het ijs gezakt geloof ik…

Griepdieet

Wat een sluipend monster is Griep toch eigenlijk. Zo zit je nog kiplekker op de bank, om je het volgende moment slap en week te voelen. Je raadt het al: afgelopen week even geveld geweest door een griepvirusje, nadat vriendlief eerder al was getroffen. Wel goed om snel wat kilootjes kwijt te raken trouwens, zo heb elk nadeel dan toch weer een voordeel.

Donderdag voelde ik me gelukkig weer fit genoeg om een rondje te fietsen. Wat kun je daar dan van genieten als je je zo beroerd hebt gevoeld! Vanochtend voor het eerst weer een beetje geskeelerd. Ging wel aardig, maar mis nog steeds wat macht in de benen. Geen wonder: volgens de weegschaal toch snel een kilo of twee kwijtgeraakt in die paar dagen. Nog even tijd nodig om weer krachten op te doen (zonder extra kilo’s graag…). Vanaf nu weer fris en fit ertegenaan dus maar!

Gefrustreerde trainer

Een trainer is ook maar een mens, en dus ook wel eens chagrijnig en gefrustreerd. Maar wat te doen met een trainer die zijn eigen frustraties voortdurend projecteert op zijn pupillen? De trainingen worden daar in elk geval niet leuker van weet ik uit ervaring.

Vrijblijvendheid is voor mij belangrijk. Ik ben lid van een club, en ik bezoek de aangeboden trainingen. Maar als mij dat een keertje niet uitkomt, wil ik ook de vrijheid hebben om niet te komen. Toen ik 18, 19 was zat ik in de Friese selectie, en was het mijn plicht om de centrale trainingen te bezoeken tenzij anders overeengekomen met de trainer. En schaatsers van een profploeg als TVM en DSB zullen ongetwijfeld ook moeten verschijnen op de trainingen, dat is tenslotte hun werk.

Bij een gewone club is dat echter anders. Mensen zijn lid omdat ze willen schaatsen. Maar leden kun je niet verplichten om op de trainingen te komen. Zolang een lid netjes zijn contributie betaalt, is hij/zij daar helemaal vrij in. Natuurlijk is het voor een trainer niet leuk als niemand op zijn trainingen verschijnt. Maar als het regent, kun je ook inschatten dat de animo voor de geplande fietstraining niet hoog zal zijn. Je kunt ook met je pupillen afspreken dat bij regen de training niet doorgaat. Dat is via de buienradar makkelijk in de gaten te houden, en mochten pupillen toch willen trainen, dan kunnen ze ook prima zelf uit de voeten met het door de trainer gemaakte schema.

Clubleden zijn per definitie werkende mensen, en een vergadering wil wel eens uitlopen. Dan is het toch een onmogelijke opgave om van die mensen te verwachten dat ze de trainer laten weten niet te komen? De trainer moet dit gewoon incalculeren als hij besluit clubtrainer te worden. En een trainer die je met een glimlach begroet op zijn training, wint heel wat meer aan sympathie dan een trainer die gelijk begint te mopperen. Groot kans dat mensen dan ook bij slecht weer toch nog komen om de trainer niet in de kou (regen) te laten staan.

Wat mijn gefrustreerde clubtrainer betreft ben ik helemaal klaar met die man. Eigenlijk heeft hij het afgelopen winter al verbruid door na het misgaan van een wedstrijdopgave zo tegen mij tekeer te gaan, dat ik hem letterlijk weg moest duwen. Dat hij vervolgens geen greintje belangstelling heeft getoond na mijn deelname aan het NK Masters deed voor mij de deur dicht. Als je eigen trainer niet eens geïnteresseerd is in jouw prestaties…

Een trainer moet meer kunnen dan trainingsschema’s maken, communicatie en open staan voor opmerkingen is ook een belangrijke eigenschap. Evenals oprechte belangstelling tonen voor je pupillen. Alleen dan kun je samen naar een doel toe werken en tot goede resultaten komen. Een persoon die al gefrustreerd raakt als je hem scheef aankijkt, kan beter een goede therapeut gaan zoeken, daar leent een schaatsclub zich niet voor.

Zere benen

Het traditionele Pinksterfietsweekend in de Ardennen zit er weer op. Na 3 dagen fietsen deden mijn benen zo zeer, dat ik op dag 4 maar met een boek naast het zwembad (en soms erin, zonder boek dan) ben gaan liggen, heerlijk!

Die zere benen had ik trouwens al toen we vrijdag ons eerste rondje maakten. Had donderdagavond namelijk nogal enthousiast meegetraind met de atletiekclub en tien keer 200/200 gelopen. Het ging zo lekker! Wel grappig om te merken dat 400 meter lopen heel anders is dan 400 meter schaatsen. Lopen duurt een stuk langer in elk geval.

Zaterdag hebben we een zware tocht gemaakt: naar de Wanne en die vervolgens van 3 kanten opgefietst, waaronder de Stockeu, die toch behoorlijke stijgingspercentages kent (volgens mij zeker stukken van 15% erin). Omdat we geen zin meer hadden in klim nr 4 vanuit Stavelot (steil!), terug gefietst. Alleen bleek het alternatief vanuit Stavelot richting Coo minstens zo steil te zijn, dus ging het evengoed in de benen zitten. Ik zat er aan het einde van de rit dan ook aardig doorheen, en toen moesten we nog een keer klimmen om weer thuis te komen…

De rustdag heeft me in elk geval zeer goed gedaan, al blijft het lastig om de rest met dat mooie weer op de fiets te zien vertrekken. Maar ik heb geluisterd naar mijn lichaam, en dat zei toch heel duidelijk “Nee”. En daar ben ik dan wel weer trots op, dat me dat is gelukt. Uiteindelijk is het een heerlijk relaxte dag geworden, nu vooral terug te zien aan mijn roodverbrande huid .