Wat is erger: een sportvrouw (schaatser) zonder ijsbaan om te trainen of een sportvrouw zonder werk dat haar aan het hart ligt (en waarvan de sport betaald moet worden)? Het laatste maakt mij eerlijk gezegd het meest bedroefd. Had zo’n zin in die vacature als projectmedewerker Sport en Ontwikkelingssamenwerking bij het NCDO, leek me echt een fantastisch boeiende baan, maar helaas…. mijn profiel sluit niet voldoende aan. Stom zinnetje, begin daar toch genoeg van te krijgen zo langzamerhand. Ik was verdorie tot op het bot gemotiveerd en vond mezelf ook heel capabel.
Wellicht kan ik m’n frustraties kwijt op de Vechtse Banen die uitstel van betaling hebben aangevraagd en dus nagenoeg failliet zijn. Straks heb ik en geen baan, en geen ijsbaan! Verbazingwekkend is het wel, want afgelopen winter is volgens mij heel goed geweest voor het schaatsen, ook op kunstijs. Aan de andere kant wordt die ijsbaan zo enorm slecht geëxploiteerd dat het geen wonder is. Vechtse Banen is de meest sfeerloze ijsbaan van Nederland, en alle wedstrijdrijders klagen dan ook steen en been. Er is geen gezellig restaurant waar je kan zitten, rondom de baan is het een grote bende, altijd viezigheid dus ook op het ijs, slecht ijs en het personeel is zo sikkeneurig dat je je wel twee keer bedenkt voor je iets vraagt. Doodzonde, en dat in een gebied waar meer dan genoeg potentieel is voor een ijsbaan.
Dus gemeente Utrecht, stel eens een goede manager aan en goed personeel met hart voor de zaak (graag een ijsmeester die ten allen tijde een goede ijsvloer neer wil leggen), dan moet Vechtse Banen toch prima te exploiteren zijn! Ik ben beschikbaar…
