Wat gaat de tijd toch snel ondanks dat ik niet (hoef te) werk(en). Wat doet een werkloze sportvrouw dan zoal? Uitslapen, op het dooie gemak ontbijten, beetje opruimen en afwassen, wat huishoudelijke klusjes, interneppen om een nieuwe baan te zoeken, eens een boodschapje doen, lunchen, als er ’s avonds geen training is ’s middags een rondje fietsen, Giro kijken, en heel veel lezen. Dat is het wel zo’n beetje!
Maar alle gekheid op een stokje, echt vakantie is het natuurlijk niet, en op een gegeven moment heb je wel genoeg van jezelf als enige gezelschap. Ik merk wel dat ik, zodra ik me in een groep mensen bevind, weer even moet wennen. Ben van nature toch een individualist en gewend aan isolement, dus voor mij is het goed om continu mensen om me heen te hebben.
Fokke en Sukke in het NRC van afgelopen vrijdag zagen het helemaal goed: het vervelende van niets doen is dat je niet weet wanneer er een einde aan komt!
