Een Cyclo is voor wielrenners een bekend begrip: cyclo sportive oftewel een route afleggen op tijd, oftewel racen voor goud, zilver of brons. Zondag 3 mei vond een Nederlandse cyclo plaats: de Shimano Fiets Challenge in en om Vaals. En wij stonden dus ook aan de start aldaar, alleen niet met de bedoeling een snelle tijd te rijden.
Samen met een Utrechts fietsmaatje heb ik de 100 km gereden. De route voerde voornamelijk door de Belgische Voerstreek en er zaten enkele mooie en enkele gemene klimmetjes in. Het voordeel van niet gaan voor een snelle tijd is dat je alle tijd neemt om te genieten: van de omgeving, van je medefietsers en vooral hun fietsen. Dan blijkt maar weer dat hoe duur je fiets ook is, je toch altijd zelf zult moeten trappen. Onderweg trof ik ook nog een paar oude bekenden, sommigen al geen 10 jaar meer gezien, dus toch ff bijkletsen. Ik ging toch niet voor de tijd.
Na vier uur en drie kwartier kwam ik over de finish op het Drielandenpunt. De laatste klim ben ik nog even voluit omhoog gereden. Lekker gefietst al met al. Zou dat nou komen doordat ik niet voor de tijd ging? Dan hou je toch meer in waardoor je makkelijker blijft fietsen. Op de klimmetjes heb ik wel doorgetrokken, en het idee dat ik als ik wel voor de tijd was gegaan zo tegen de 25 km per uur gemiddeld had gezeten stemt me dan ook zeer tevreden. En ach, een tiende plaats levert net zomin iets op als de 25e, dus die tijd doet er dan ook niet meer toe.
PS: zie hoe ik tijdens één van de steile klims (Kinkerweg) bezig ben met een inhaalactie (fietsster met roze/rood lange mouwen shirt)!
