Trainingspak

Vroeger droeg je een trainingspak, een broek met een bijpassend jack, op weg naar en van een training. Zo’n trainingspak dat tegen een drupje regen kon, dat je warm hield maar toch soepel genoeg was om nog lekker te kunnen lopen of fietsen. Handig hoor.

Omdat ik mijn huidige joggingbroek een vormeloos ding vind, en mijn jack ook zijn beste tijd heeft gehad, zoek ik een trainingspak. Zo’n handig lekker warm jack met bijpassende broek. Wat blijkt? Nergens meer te vinden!

Wat ik wel tegenkom in de sportwinkels is bijvoorbeeld hippe fitnesskleding. Van die flodderbroeken met extreem wijde pijpen met dunne flodderjasjes, bij voorkeur extreem kort, erbij. Op de fiets hang ik met zulke pijpen direct om m’n trappers heen, en bij een beetje frisse wind bevries ik waarschijnlijk al. Ben weliswaar eeen koukleum, maar heb voor en na een training wel een beetje warmte nodig.

Runningkledij dan, is dat wat? Nou, nee, ik kan me er niet echt in vinden. Ook deze kleding wordt bij voorkeur van dunne stoffen gemaakt, die me maar weinig warmte lijken te bieden. En broeken die nog een beetje nauwsluitende pijpen hebben zodat je er fatsoenlijk mee kunt fietsen zijn er al evenmin. Hardlopen doe je tegenwoordig zo ‘tight’ mogelijk, maar ja, dat past weer niet over een schaatspak heen.

Alle prachtige sportkleding ten spijt zit ik dus nog steeds zonder trainingspak. Had ik maar zo’n lekkere warme soepele broek om na de training over mijn schaatspak heen aan te kunnen trekken, of na een wedstrijd mijn ritsbroek mee te kunnen vervangen. En zo’n lekker warm jack waarmee je in weer en wind naar de ijsbaan kunt fietsen en dat soepel genoeg is om ook nog wat te kunnen warmlopen bij een wedstrijd. Graag in een leuk kleurtje en met een mooie snit, zo ben ik dan ook wel weer.  Niet van die suffe dikke joggingstof.

Goh, dat je nog eens terug kunt verlangen naar een ouderwets trainingspak. Het is dat ik het zelf niet kan maken, je zou het bijna doen.

Timmertje, Timmertje, wat nou?

Ik was erbij in Turijn, ik was erbij in Heerenveen afgelopen weekend. Een hoogtepunt (Olympisch goud) en een absoluut dieptepunt: de val en daarmee het einde van wat een mooi laatste schaatsseizoen had moeten worden. Ik had Marianne graag zien schitteren in Vancouver, en ik geloofde ook in haar kansen. Zo’n geweldige sportvrouw verdient een mooier afscheid dan dit.

Eigenlijk heb ik er geen woorden meer voor. Gebeurd is gebeurd, niets meer aan te doen. Groningse nuchterheid bij Marianne ook: eerst maar eens zien hoe het herstel verloopt en weer gaan lopen. Knap hoor, om direct voor een camera te verschijnen, fijn voor de meelevende schaatsfans die haar toch graag willen zien en horen.

Mooie uitzending van Holland Sport met de Marianne Timmer quiz en met Jac Orie. Hoop dat dit Marianne goed doet. Vraag me af hoe je je Olympische droom uit je kop kan zetten, al is het dan de 4e keer. Er rest niets anders dan het feit accepteren lijkt me. En die 3 gouden plakken van Nagano en Turijn liggen er altijd nog. Verdorie, ‘t had zo’n mooi afscheid kunnen zijn van een fantastische carrière daar in Vancouver, daar kan niets tegen op!

Twintig jaar na de val van de Berlijnse muur

Lieve help, is het al weer 20 jaar geleden dat de Berlijnse muur viel? Dan is het ook 20 jaar geleden dat ik namens het gewest Friesland mocht deelnemen aan een internationale wedstrijd in het West-Duitse Frankfurt. Een wedstrijd waar voor het eerst in de geschiedenis ook Oost-Duitsers aan meededen, en niet de minsten: Uwe Jens May, Olympisch kampioen, in hoogst eigen persoon.

Met 8 schaatsers en Sijtje van der Lende als chauffeur, trainer/coach en begeleidster vertrokken we naar Frankfurt. Vrijdag heen, zondag terug, zoiets. In ons hotel troffen we ook de Oostenrijkse ploeg met Michael Hadschieff en Christian Eminger. Ook Tomas Gustafson uit Zweden was er. En dus Uwe Jens May. Wij keken met open mond toe toen hij zijn 500 meter reed. Wat een fantastische sprinter, wat een techniek!

Ik herinner me vooral nog de vele Trabanten op de Duitse snelweg. Voor ons toen een echte bezienswaardigheid. We beseften denk ik niet eens goed wat het betekende dat iemand als May kon meedoen aan een wedstrijd in West-Duitsland, al realiseerden we ons wel dat dit een historisch moment was. We waren toen allemaal rond de 18 jaar oud, dus we wisten voldoende van de geschiedenis om het belang ervan in te zien.

Mijn eerste internationale wedstrijd in Frankfurt is dus tegelijkertijd een bijzonder moment in de geschiedenis. Een mooie gedachte, en een mooie herinnering.

Weer lekker schaatsen kijken

Morgen is het weer zover: lekker schaatsen kijken! Met het NK Afstanden in Heerenveen begint ook het tv-seizoen weer, en ik verheug me er nu al op. Na het schaatsles geven naar huis voor een frisse douche en een lunch, en dan de tv aan en op de bank schaatsen kijken.

Kijken hoe de toppers ervoor staan, welke nieuwe talenten zich aandienen, wie dit seizoen wellicht voor een verrassing kan gaan zorgen. Kijken naar de techniek (om er zelf van te leren) en luisteren naar de commentaren van iedereen langs de zijlijn. En het daar al dan niet mee eens zijn.

Kijken is ook meeleven, de verzuring voelen van degene die je ziet schaatsen, de worsteling voelen van degene bij wie het nog niet zo wil lukken. Meeleven met de sporters die net een kwalificatie missen of op andere wijze tegen pech aanlopen. En blij zijn voor degenen bij wie het van een leien dakje gaat of die de sterren plotseling van de hemel schaatsen zonder dat ze dat zelf kunnen verklaren.

Heerlijk, ik weet het hele weekend al wat ik ga doen: lekker schaatsen kijken!

Herfstvakantie

Dat werkgevers in deze tijd in een luxe positie verkeren voor het vervullen van vacatures is mij het afgelopen half jaar wel duidelijk geworden. Maar dat dat ook betekent dat zij sollicitanten met de botte bijl benaderen, heb ik helaas gisteren mogen ervaren. Lees en huiver!

Mijn mobiel gaat, terwijl ik middenin een loopbaantest zit. In een pauze check ik even wie er gebeld heeft. Ah, een berichtje van Sportservice Midden Nederland waar ik heb gesolliciteerd. Of ik donderdag op gesprek kan komen (het is dinsdag, dus 2 dagen van te voren). O jee, dan kan ik niet. Snel even terug bellen om een nieuwe afspraak te maken. Mevrouw 1 neemt op en kan mevrouw 2 niet bereiken. Ik vertel haar dat ik donderdagochtend niet kan komen en dat ik graag een nieuwe afspraak wil maken. “U beseft toch wel dat dat consequenties heeft?” , hoor ik haar ineens snerpend zeggen. Ik laat de telefoon bijna uit mijn handen vallen. Pardon, hoe bedoelt u precies? “Nou, als u niet kunt heeft u gewoon pech gehad” is het antwoord. Ik weet even niet hoe ik moet reageren en vestig mijn hoop op de redelijkheid van mevrouw 2 die ik in mijn lunchpauze kan terugbellen.

Mevrouw 2 aan de lijn. Ik kan langskomen op donderdag om 9 uur of om 11 uur. Ik leg haar uit dat ik die ochtend al iets anders heb gepland wat ik zo snel ook niet meer kan afzeggen, en geef aan dat ik op z’n vroegst om 15.00 uur bij haar op kantoor kan zijn. Op vrijdag kan ik ook nog de hele dag. “Dat gaat niet, de vrijdag is inmiddels al volgeboekt, en donderdagmiddag moet ik om half drie mijn kind ophalen van de crèche”, luidt het antwoord. En ze vervolgt met dezelfde opmerking als mevrouw 1:  als ik niet kan komen op het voorgestelde tijdstip heb ik pech gehad,want ze hebben meer dan genoeg kandidaten voor deze functie. Ik sta perplex, en vraag of maandag nog een optie kan zijn. Het antwoord is luid en duidelijk: “Dan is het herfstvakantie”!

Mart, Wilfried en Thomas

Tsja, Thomas Dekker, die gaat niet zo lekker. Nu ook de teruggevonden B-staal positief blijkt, heeft ie maar bekend dat ie inderdaad één keertje (één keertje maar!) EPO heeft ingespoten.
Mart Smeets en Wilfried de Jong willen hem graag laten vertellen hoe hij nou tot die daad is gekomen.

Mart neemt het interview af met een flinke opgestoken vinger. EPO nemen is Stom, Thomas is Stom geweest. ‘Ja, dat is zo’ knikt Dekker berustend, hij heeft het boetekleed al aan. Maar waarom nou? De vraag leidt hoogstens tot wat vaag gewouwel, een helder antwoord komt er niet. En dat zou ik als wielerliefhebber nou juist wel eens willen snappen. De Belgische mountainbiker Filip Meirhaeghe heeft hier tenminste nog een boek over geschreven, en dat maakt dat je een beetje in de huid van zo’n sporter kunt kruipen en snapt waarom ie uiteindelijk een Duitse apotheek binnenstapt om EPO te gaan halen.

Wilfried gooit het over een andere boeg. Wellicht ook geholpen doordat een goede vriend van Dekker bij het interview zit. De vriend verwoord de algemene opinie (teleurgesteld in de fietser Dekker) en heeft nuchtere tips voor Dekker om weer op aarde te komen, die echter nog niet echt enthousiast worden ontvangen. Okee, daar ben je ook een eigenwijze topsporter voor. Dekker komt wel wat meer los deze keer. En Wilfried stelt de vraag die mij ook steeds op mijn lippen brandde: helpt dat nou, die EPO? Volgens Dekker ging ie er niet harder van fietsen, maar hij had ook maar 1x ingespoten. Een kuurtje, probeert Wilfried nog los te krijgen. Dekker antwoord ontwijkend, maar ontkent het niet. De waarom-vraag stelt Wilfried maar niet.

Ik hoop dat goede vriend nog even flink inpraat op Dekker, want als fietser was ie toch een genot om naar te kijken. Dat moet ie ook zonder EPO kunnen. En die strikte begeleider moet er komen, dat is zeker. Ben benieuwd welke onthullingen we nog van Dekker te horen gaan krijgen de komende twee jaar.

Thomas Dekker blijft vaag. Het zwaaiende vingertje van Mart lokt hem niet uit zijn tent. De vriendensetting bij Wilfried laat iets meer zien. Maar Dekker blijft net zo ongrijpbaar als dat ene kuurtje EPO uit 2007. Jammer, zo laat je ook de ware fans in de steek!

De eerste wedstrijd

Nu weet ik weer waarom ik liever na zo’n 3 weken ijstraining pas een wedstrijd rij: die tijden na 1 week schaatsen zijn zo demotiverend! Erben Wennemars twitterde al over zijn kater na zijn eerste wedstrijd, terwijl hij toch al langer op het ijs heeft gestaan dan wij. Maar ja, half oktober doen we mee aan een wedstrijd in Heerenveen, en dan wil je toch wel even vast een wedstrijdje in de benen hebben. Dus vandaar de keus om gelijk maar het strakke pak uit de kast te trekken en aan de startstreep te gaan staan.

Als wedstrijdrijder ben je toch bezig met tijden, al weet je natuurlijk best dat je na 1 week ijs nog niets kunt verwachten. De hele dag speelt die wedstrijd al door het hoofd. Je staat er ’s ochtends mee op (vanavond wedstrijd!) en bij alles wat je doet speelt het mee. Schaatsen slijpen, op tijd eten, spullen bij elkaar zoeken, hoe laat moeten we weg? Tot het zo ver is en je op de fiets richting ijsbaan zit.

Start 500 meter: oef, niet echt in het schot, en nog niet helemaal stabiel. Een snelle opening zit er nog niet in, nog geen snelheid in de benen. Dan de bochten. O ja, versnellen, hoe ging dat ook al weer…. In de 2e bocht liggen blaadjes, dus oppassen. De frequentie is nog wat te traag en glijden op het Utrechtse ijs is meestal, dus ook nu, onmogelijk. Nou ja, met 47.21 moet ik het dan maar doen. Toch ook niet heel slecht, probeer ik mezelf moed in te praten.

Dan de 1500 meter. Er blijkt toch nog wel wind te staan, en glijden lukt ook na de dweil nog steeds niet. De eerste volle ronde valt tegen, seconde langzamer dan ik in mijn hoofd had. Mijn tegenstander rijdt al 100 meter voor me, dus dat helpt ook niet mee. Hoewel mijn benen sterk genoeg zijn, lukt het niet om het verval beperkt te houden. Nog te veel bezig met andere dingen en nog niet bezig met snelheid maken lijkt het wel. De eindtijd is beschamend slecht voor mijn doen, al ben ik niet de enige aan de andere klaagzangen te horen.

Nou ja, dan beschouw ik dit maar als mijn eerste tempotraining van dit seizoen. In de training nog even goed werken aan de techniek, en de volgende wedstrijd is in Heerenveen, dat motiveert sowieso al een stuk meer om echt hard te willen rijden. Maar ik kan me nu wel beter inleven in hoe Erben Wennemars zich voelt. Heb ook even aan dammen gedacht, maar nee, hou het toch maar bij schaatsen!

Tijd voor andere dingen

Eigenlijk zou je als werkloze de boel wel eens willen omdraaien. Na een half jaar solliciteren en solliciteren, en wachten en wachten om dan toch een suffe nietszeggende afwijzing te ontvangen, is het gewoon genoeg. Vandaar dat omdraaien: degene die een baan voor mij heeft mag zich bij mij melden! Lijkt me een stuk eenvoudiger…. Ga ik ondertussen andere dingen doen.

Ik heb me inmiddels aangemeld als schaatsinstructeur bij Duo Sport. Een paar ochtenden schaatsles geven is leuk en op die manier zijn weer een paar dagen gevuld. Verder ben ik gisteren ‘benoemd’ als wedstrijdsecretaris van het Schaatscircuit. Dat houdt in dat ik alle opgaves en wijzigingen ga verwerken voor de wedstrijden op de website en mails van leden af ga handelen. Ook ga ik uitzoeken wat de kosten zijn voor reis en verblijf naar Salt Lake City en Milwaukee, waar eind januari en begin februari internationale Masterstoernooien gepland staan. Met een uitkering zal zo’n reis er voor mijzelf niet inzitten helaas. Heb ik volop tijd, heb ik geen geld!

Over geld gesproken, dat is het nadeel van een uitkering. Je levert toch flink wat in, en hoewel ik niet wil klagen en geluk heb met lage woonlasten, is het geen vetpot. En dat knelt een beetje. Want als werkloze heb ik tijd in overvloed, dus wat is er dan mooier dan die tijd nuttig te besteden door een cursus of opleiding te gaan doen, of een congres te bezoeken. Goede netwerkgelegenheden en goed om nieuwe kennis op te doen en dus je kansen op een baan te vergroten. Maar ja, voor een werkloze zijn dit soort dingen niet te betalen! Je koopt dus helemaal niets voor de tijd die je hebt zonder baan, helaas.

Laat maar zitten dat sollicteren (figuurlijk dan), het is tijd voor andere dingen. Meld je gerust als je een baan voor me hebt .

Schaatsen is begonnen!

Zo, de eerste ijstrainingen zitten er weer op, en ‘t voelt lekker aan. Voor niet-schaatsers, dat betekent dat de beweging er al weer lekker in zit. Er bestaat heel wat schaatsjargon, daarover een andere keer.

Nu de trainingen weer zijn gestart, en de wedstrijdprogramma’s voor de baan in Utrecht en voor het Masterscircuit bekend zijn, zijn we (nou ja, ik vooral) druk met het regelen van van alles en nog wat. We moeten voor 22 november tijden hebben staan op respectievelijk 500/1000/1500 en 500/1500/3000 meter om ons zo te kunnen plaatsen voor de regionale selectiewedstrijd voor het NK Masters. Dus dat is deel 1 van ons seizoen.

Nog lastig genoeg om goede tijden bij elkaar te rijden in zo’n korte periode. Zeker voor een 3 km is het vechten om een wedstrijdplek, maar onze trainer is gelukkig bereid de heren Masters hierin voorrang te geven. En voor de andere afstanden is het altijd handig nog een keer in Heerenveen te kunnen rijden. Heb je tenminste goed ijs, want dat valt in Utrecht vaak tegen. Scheelt toch weer in de punten. En ook dat is geregeld, al is 15 oktober al heel snel.

Pfoe, blij dat ik geen topschaatser ben, die moeten eind oktober bij het NK Afstanden al hard rijden!

Wat kost een schaatsseizoen?

In navolging van de vraag ‘Wat kost een allochtoon’ kan ik me afvragen wat een schaatsseizoen eigenlijk kost. In elk geval 620 euro voor de trainingen (3x per week) en voor m’n wedstrijdlicentie. Maar of ik de rest ook wil weten?

De contributie van de schaatsclub is met 85 euro ook best veel. Zeker als je bedenkt dat ik daar ’s zomers slechts 1 bostraining per week voor terug krijg, en dat ik in de winter nog 2x 18 euro voor de trainer moet bijbetalen. Voor zoveel contributie zou ik toch iets meer faciliteiten terug willen zien, zeker als je bedenkt dat ik grotendeels mijn eigen trainer ben en eigenlijk maar wat aanrotzooi door hier en daar wat mee te pikken en zo mijn eigen trainingsschema samenstel. Moet samenstellen, kan ik wellicht beter zeggen. Maar ja, goede clubtrainers zijn nu eenmaal schaars.

Ik denk dat ik de verdere kosten liever niet wil weten. Dan heb ik het over reiskosten naar diverse ijsbanen en wedstrijdgeld om mee te kunnen doen in het Mastercircuit. Om nog maar niet te praten over internationale masterswedstrijden…. Al hou ik dat meestal redelijk low-budget. Niet eens alleen uit financiële overwegingen, ik vind het nu eenmaal prettiger om zelf te koken in een appartement, dan in een hotel te zitten.

En ja, het allerbelangrijkste is en blijft toch het plezier dat je eraan beleeft! Ik kan het ook elk weekend op een zuipen gaan zetten in de kroeg, maar of ik daar nou gelukkig van word? Bij deze dus aan de overheid die nu mijn inkomen betaalt: zie hier waar uw geld gebleven is, en hou de resultaten van deze sportvrouw komende winter in de gaten!